Rafael był najmłodszym spośród niezwykłej trójki włoskich twórców epoki renesansu. Urodził się w rodzinie z pewnymi tradycjami artystycznymi – ojciec był nadwornym malarzem. U niego pobierał pierwsze nauki. Po jego śmierci terminował u znanego artysty Pietro Perrugino. Rafael wkrótce przerósł swego nauczyciela, zaś jego talent zapewnił mu nieustanny napływ zamówień z Florencji, Urbino czy Rzymu. Rafael był niezwykle płodnym artystą, namalował nieporównywalnie więcej niż Leonardo czy Michał Anioł. Wiele z jego obrazów to przedstawienia Madonny, wśród nich najsłynniejsza Madonna Sykstyńska. Równie wielkim dziełem Rafaela są freski w Stanzach Watykańskich, wśród nich wspaniała Szkoła Ateńska oraz Uwolnienie św. Piotra z okowów. Stanze kiedyś będące do wyłącznej dyspozycji papieża, dziś są częścią Muzeów Watykańskich, więc do woli można oglądać niezwykły kunszt dzieł Rafaela. Artysta zmarł młodo, w wieku 37 lat. Już za życia był uznawany za geniusza, więc by uhonorować jego wielkość został pochowany w rzymskim Panteonie. Rembrandt to kolejny artysta udowadniający wielki twórczy potencjał Niderlandów. Warto pamiętać, że „Rembrandt” to imię, a nie nazwisko, jak często mylnie się uważa. „Van Rijn” zaś, znaczy po prostu „znad Renu”. Rembrandt w przeciwieństwie do Rubensa nie podróżował po całej Europie, większość jego obrazów powstała w Lejdzie i Amsterdamie. Życie prywatne Rembrandta było tragiczne. Bogato ożeniony z córką burmistrza, dochował się trójki dzieci. Jednak zarówno żona jak dzieci wkrótce umierają. Po romansie ze służącą Rembrandt traci spadek po żonie, izoluje się od świata. Umiera w samotności i niesławie. Głównym dorobkiem Rembrandta są portrety, pojedyncze i zbiorowe. Nie miał sobie równych w uwiecznianiu przelotnych emocji, napięć, stanów duszy. Doskonale też operował światłocieniem, typowym dla późnego baroku. Najbardziej znane jego dzieła to” Lekcja anatomii doktora Tulpa, Powrót syna marnotrawnego, Uczta Baltazara, Straż nocna. Rembrandt był jednym z pierwszych genialnych artystów, nie w pełni docenianych za życia i umierających w biedzie. Tycjan jest najwybitniejszym przedstawicielem weneckiej szkoły malarstwa. Praktykował najpierw u twórcy tego stylu – Giovanniego Belliniego, zaś później u uznanego malarza Giorgione. Po jego śmierci został naczelnym malarzem Republiki Weneckiej. W swoich dziełach Tycjan często stosował ciepłą kolorystykę, a szczególnie odcień, który można określić jako rudopomarańczowy, na cześć artysty nazwany tycjanowskim. Malarstwo Tycjana jest niedoścignionym wzorem harmonijnego, doskonałego malarstwa, na którym wzorowało się wielu późniejszych twórców. Był uznawany za mistrza bogatej kolorystyki, jednak w późniejszym etapie twórczości tworzył obrazy bardziej stonowane i dramatyczne, jak np. Apollo i Marsjasz. Artysta tworzył obrazy o tematyce religijnej, mitologicznej oraz portety jednak największe mistrzostwo osiągnął w malowaniu aktów oraz krajobrazów. Przykładami tej doskonałości są: Wenus z Urbino, Danae oraz Maria Magdalena. Kobiety na nich przedstawione pokazują typ urody, określany przez potomnych „tycjanowską pięknością”.

Amerykański melodramat. Film Dżentelmeńska umowa niewątpliwie może pewne osoby odepchnąć. W końcu jest to amerykański melodramat, i do tego wszystkiego jeszcze niestety dość stary. Jednakże nawet pomimo tego z całą pewnością film Dżentelmeńska umowa jest wart naszej uwagi i naszego wolnego czasu. Problem polega na tym, iż jest to już jednak dość stary film i nie puszcza się go już w telewizji. Jest to więc naprawdę niestety dość trudny do obejrzenia w dzisiejszych czasach film. A naprawdę szkoda, ponieważ film Dżentelmeńska umowa to kawałek bardzo dobrego kina. Film Dżentelmeńska umowa miał swoją premierę dokładnie jedenastego listopada tysiąc dziewięćset czterdziestego siódmego roku, czyli już dokładnie sześćdziesiąt dwa lata temu. Jest to więc z całą pewnością i absolutnie bardzo stary film. Jednakże ma on w sobie jakże cenne dla nas przesłanie, którego zrozumienie jest tak naprawdę rzeczą absolutnie niezbędną do zrozumienia całego filmu. Myślę, iż każdy się ze mną zgodzi co do tej kwestii. Nie ma wątpliwości, iż nikt nie będzie żałował swojego wolnego czasu. Amerykańska komedia. Dziwak z Central Parku to niewątpliwie wręcz znakomita amerykańska komedia. Myślę, iż zgodzi się ze mną co do tej kwestii absolutnie każdy, kto już oglądał film Dziwak z Central Parku. Jest to bowiem naprawdę całkiem niezła produkcja. Widomo, iż nie jest to absolutnie jakoś szczególnie wybitne działo kina, ale z całą pewnością warto na nie poświęcić swój wolny czas. A to głównie z tego powodu, iż film Dziwak z Central Parku ma naprawdę bardzo głębokie przesłanie. To właśnie ono przede wszystkim sprawia, iż film Dziwak z Central Parku jest wart naszego wolnego czasu. Swoją premierę film Dziwak z Central Parku miał dokładnie w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym szóstym roku, czyli już dokładnie trzynaście lat temu. Trzeba więc otwarcie przyznać, iż film ten jest naprawdę bardzo przyzwoity. Widomo, iż nie każdemu musi się on koniecznie spodobać. Przecież dosłownie każdy z nas ma zupełnie odmienny gust. Każdemu z nas może się zatem również podobać zupełnie inny film. Jest to zdecydowanie jak najbardziej oczywista rzecz.

„Kinematografia” jest debiutanckim albumem wydanym przez Paktofonikę. Jest to jednocześnie jedyny album, który wydali w pełnym składzie. Wydawniem płyty zajęła się wytwórnia Gigant Records. Data wydania to osiemnasty grudnia dwutysięczny rok. Materiał na płytę był zbierany dość długo, bo aż dwa lata, a kiedy w końcu doszło do skutku i płyta została wydana, grupę uznano za najlepszy zespół hip-hopowy w 2001 roku. Płyta jest połączeniem trzech różnych lirycznie i podobnych technicznie utworów. Każdy z trzech autorów piosenek jest niezwykle złożonym artystą, który dał upust swojej sztuce na krążku. Płytę charakteryzuje idealne dobranie tematu do muzycznego wydźwięku płyty, jest to płyta bardzo artystyczna, co jest niezwykłą rzadkością, jeżeli chodzi o muzykę hip-hopową. Użyte melodie, trafne rymy. Nie jest to płyta, na której raperzy udowadniają, że osiedle, jakie zamieszkują, jest ich własnością. Nie jest to grupa szukająca wrogów-widmo, grożąca na lewo i prawo, że zrobi zadymę. To pełnokrwista, artystyczna produkcja ze stajni hip-hopowej, niesamowicie melodyjna. Po prostu dobra muzyka, co jest dzisiaj rzadkością. Prawdziwe imię Magika to Piotr Łuszcz. Urodził sę osiemnastego marca tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego ósmego roku w Katowicach. Pochodził z robotniczej rodzinie, matka była sprzątaczką, a ojciec ciężko pracował w hucie. Muzyką hip-hopową zainteresował się w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym roku, kiedy był w siódmej klasie podstawowej. Zaczęły się na boisku szkolnym bitwy na słowa. Przychodziły o odchodziły różne osoby, chcące się sprawdzić. Ich cięty język zawsze wymiękał przed rymami Piotra. Były to czasy, kiedy jeszcze MTV Polska nie istniała, ale Magik bardzo często zaglądał na jej angielską i niemiecką wersję, gdzie wsłuchiwał się w czarne rytmy. Te piosenki najbardziej go kręciły, nie interesował się popowymi przebojami jak jego rówieśnicy. Jego przyjaciel, Abradab, także cenił bardziej czarne rytmy niż Backstreet Boysów. Rodzice kupili mu prosty komputer Commodore64, na który mógł nagrywać swoje ulubione piosenki, a potem je odtwarzać. Kiedy rozpoczął prace nad nad materiałem do płyty Kaliber44, był już na tyle rozgrzanym raperem, że czuł się naprawdę dobrze w tym środowisku. Z całej debiutanckiej płyty wybiła się tylko jego piosenka „Plus i Minus” opowiadająca o obawach choroby na AIDS, jaką u siebie podejrzewa.

Amerykański dramat. Film Goryle we mgle jest amerykańskim dramatem. Jednakże nie ma się co do niego zniechęcać. Jest to bowiem naprawdę wręcz niezwykle interesujący film. Nie ma co do tej kwestii tak naprawdę kompletnie żadnych większych wątpliwości. Film Goryle we mgle miał swoją premierę już dość dawno temu. Jest to dość stary film. Z tego też powodu raczej bardzo ciężko będzie go w dzisiejszych czasach gdziekolwiek znaleźć. Szczerze mówiąc, to graniczy to po prostu, najzwyczajniej w świecie z cudem. Oczywiście nie jest to absolutnie rzecz niemożliwa, ale raczej dość mało prawdopodobne. W każdym razie jest on godny naszej uwagi przede wszystkim z tego względu, iż ma w sobie owo jakże dla nas ważne przesłanie, którego zrozumienie jest absolutnie niezbędne do zrozumienia całego filmu. Film Goryle we mgle miał swoją premierę dokładnie dnia dwudziestego trzeciego września tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego ósmego roku, czyli już dokładnie dwadzieścia jeden lat temu. Trzeba zatem przyznać, iż do najmłodszych filmów na pewno się on nie zalicza. Czyli początek o kinie. Niewątpliwie oglądanie filmów to wręcz wyśmienita zabawa. Jest to jak najbardziej oczywista i klarowna sprawa. Każdy z nas przecież lubi się odprężyć przy telewizorze oglądając jakiś dobry film. Jest to w sumie zdecydowanie najlepszy sposób, aby w spokoju sobie odpocząć. Jestem co do tego niemalże w stu procentach przekonany. W każdym razie oglądanie filmów wiąże się również z poświeceniem dość dużej ilości wolnego czasu. Przecież niektóre filmy okazują się tylko i wyłącznie stratą naszego wolnego czasu. W jaki sposób zatem nie dopuścić do straty owego wolnego czasu? Otóż powinniśmy wybierać takie filmy, które mają w sobie jakieś zdecydowanie głębsze przesłanie. Powinny być to filmy, które koniecznie zmuszają nas do pewnego rodzaju przemyśleń pewnych spraw. Jeśli dany film tego nie robi, to właściwie rzecz biorąc śmiało można powiedzieć, iż jest to po prostu zwykła strata czasu. W każdym razie niewątpliwie pięć filmów, które zostały opisane poniżej są wart naszej uwagi. Nie ma większych wątpliwości co do tej kwestii. Jest to rzecz jasna. Podsumowanie o kinie. Po przeczytaniu powyższych artykułów nie ma już chyba raczej kompletnie i absolutnie żadnych większych wątpliwości co do tej kwestii, iż oglądanie filmów to naprawdę wręcz wyśmienita rozrywka dosłownie dla każdego. Nie ma co do tej kwestii tak naprawdę kompletnie żadnych większych wątpliwości. Wydaje mi się to być rzeczą oczywistą. Jednakże faktem jest również to, iż naprawdę bardzo dużo osób po prostu marnuje swój jakże cenny wolny czas na oglądaniu kompletnie bezmyślnych i bezwartościowych filmów. Mówię tutaj w szczególności o niektórych amerykańskich komediach, które szczerze powiedziawszy nawet jakoś nie szczególnie bawią. Są one raczej zdecydowanie dość żałosne. Nie ma więc wątpliwości, iż takie filmy z całą pewnością lepiej jest omijać. Jak więc filmy zdecydowanie najlepiej oglądać? Otóż powinny być to przede wszystkim produkcje, które niosą ze sobą jakieś zdecydowanie głębsze przesłanie. Wówczas bowiem możemy być pewni, iż czas, który poświęciliśmy na oglądanie tych filmów nie jest stracony.