Towarzyszące naszemu codziennemu życiu historie wyzwalają w każdym z nas szereg skrajnych emocji. Począwszy od euforii aż po wielki smutek. Wspomniane skrajne odczucia wywołują pojawienie się na ludzkich twarzach wyrazu zachwytu, błysku w oku, uśmiechu bądź złości oraz łez. Każda z nich daje możliwość wychwycenia w nich piękna za pomocą „szklanego oka”. Fotografowie są jedna z grup zawodowych, które w zadziwiający sposób potrafią wykrzesać owy urok w „modelu”. Szczególnie wdzięczne do tworzenia takich sesji są dzieci. To one odznaczają się niczym nie skrępowaną niewinnością, radością i niezadowoleniem. Imponująca jest szczerość, w której nie ma szczypty przekłamania. Zdjęcia zrobione grupie przedszkolaków zdecydowanie zdobywają serca oglądających bijąca z fotografii prawdą. Niestety jest tak, że często sfotografowane osoby, miejsca dają oglądającym możliwość oceny otaczającej nas rzeczywistości. Pozwala ona przybliżyć cierpienie zwierząt, biedę występującą nie tylko w krajach trzeciego świata, ale i naszych sąsiadów, bądź wręcz przeciwnie niebywałe bogactwo. Każde uczy pokory. Fotografia jako jedna z dziedzin sztuki daje możliwość utrwalenia pięknych chwil, a tym samym przedłużenia ich trwania chociażby za sprawą albumu do zdjęć. Przeżyte emocje wakacyjne, ślubne, urodzinowe będąc utrwalone, za sprawą współczesnych aparatów cyfrowych w setkach ilości dają ogromną porcję radości. Ich wspólne oglądanie przy rodzinnych świętach sprawia iż atmosfera stwarza prawdziwy, ciepły azyl w zaciszu domowym. Niestety życie składa się także z chwil, które często chcielibyśmy wymazać z naszej pamięci. Owymi niechcianymi sytuacjami są choroby. Powstanie fotografii przeszło pięć wieków temu sprawiło iż współcześnie możemy wykonywać zdjęcia wnętrza naszego organizmu. Ich wykonywanie umożliwia szybkie rozpoznanie stanów chorobowych danych narządów i pozwala na automatyczna reakcję lekarzy. Przykładami najbardziej znanych zdjęć diagnostycznych są : rentgenowskie (rtg) oraz usg. Każda z tych dziedzin jest przez cały czas doskonalona za sprawą tworzenia urządzeń, które w szybki i bezpieczny dla pacjenta sposób docierają do najmniejszych zakamarków naszego organizmu.

To niezwykła książka pokazująca prawdziwy obraz zawodu dziennikarza-reportera. Dzięki wykorzystaniu swego życiowego i zawodowego doświadczenia, Kapuścińska ukazuje niezwykłe zjawiska, które łączą się z tą pracą. Twierdzi, że jest to zawód dla nielicznych, sam zresztą wspominając lata 50, kiedy zaczynał poznawać tajniki korespondenta, kiedy reporterów było wówczas niewielu, po kilku latach profesji pozostał sam. Najważniejszą cechą, która musi posiadać reporter jest ciekawość świata, bowiem są ludzie, których świat w ogóle nie interesuje, własny świat uważają za cały i jedyny. Główną ambicją Ryszarda Kapuścińskiego jest pokazać Europejczykom, że nasza mentalność jest w dużym stopniu eurocentryczna, że nie jesteśmy jedyni na świecie. Poza Europą istnieje mnóstwo różnorodnych kultur, religii i wciąż zmagających się ze sobą cywilizacji. Podróż reporterska musi wykluczyć ze swojego planu turystykę, bowiem nie ma z nią nic wspólnego. Podróż reporterska wymaga rzetelnego przygotowania, oraz wysiłku zarówno fizycznego jak i intelektualnego. Odbywa się w koncentracji i skupieniu, wymaga zdobycia wiedzy o kontynencie do którego się jedzie. Trzeba być przygotowanym, że z podróży reporterskiej można nie wrócić. „Cesarz” Ryszarda Kapuścińskiego to dzieło szczególne. Uwagę trzeba zwrócić przede wszystkim na nietypowe wzorce zachowań oraz zakres obowiązków. Hajle Sellasje został 225 cesarzem Etiopii w 1930 roku. Do 1075 roku udało mu się utrzymywać swoich poddanych w posłuszeństwie. Kapuściński miał na celu przede wszystkim pokazać świat, który został zmieniony karabinami maszynowymi. Świat, gdzie trwała wojna domowa, w którym ludzie niegdyś dygnitarze stojący u boku cesarza, nieco później ukrywający się przed nim. Tylko nieliczni pozostali w Addis Abebie, miejscu, gdzie jak się okazuje można najłatwiej zmylić czujność miast. W książce jest mowa o Lulu, piesku rasy japońskiej, który jednocześnie był własnością cesarza. Lulu miał pełne prawo spać w łóżku cesarskim, a podczas ceremonii często zdarzało mu się uciekać cesarzowi z kolan i siusiać dygnitarzom na buty. Tym z kolei nie można było się nawet poruszyć w taki sposób, aby wyrazić dyskomfort z powodu mokrej stopy w bucie. Zbiór reportaży to przede wszystkim wspomnienia ludzi żyjących u boku cesarza, którzy na własnej skórze doznali bezdusznego traktowania.

Wszystkie rodzinne uroczystości opierają się na budowaniu cudownego azylu, przez innych określanego jako domowe ognisko. Odpowiednią, by nie powiedzieć najwłaściwszą sytuacją jest ta, gdy na świecie witamy niemowlę. Otóż od tej pory harmonogram domowników zmienia się o 180 stopni. Rodzice szczęśliwi, dziadkowie stoją na baczność oferują pomoc, za drzwiami tłumy gości z prezentami w ręku. W tym momencie zaczyna się nalot fotografów. Każdy chce uchwycić moment pierwszego uśmiechu, płaczu, nie wspominając o wyrazach twarzyczki podczas snu. Niemowlęta są niezwykle wdzięcznym „materiałem” zdjęciowym. Każdy z rodziców dba by jego pociecha miała uwiecznione każde z przezywanych chwil oraz ważnych uroczystości. Niekiedy owa „kariera” niemowlęcia zaczyna się w momencie porodu i tak stopniowo aż do momentu, gdy istnieją koszulki do wypełnienia w albumach fotograficznych. Oczywiście rodzice dbają o to by ekspozycja fotografii zachwycała, tak więc składują je w komputerowej pamięci w oczekiwaniu na wywołanie. Wiosna, lato, jesień i zima to podstawowe wyznaczniki, od których uzależniona jest polska aura. Wielość czynników budujących otaczający nas krajobraz daje fotografii niebywale możliwości do uchwycenia tego co tu i teraz. Co roku nasze oczy zaskakują mniej lub bardziej obfite opady śniegu w zimie, kolory jesiennych liści, wiosenne przebudzenia roślin oraz dojrzewające w letnim słońcu owoce. Dzięki fotografii możemy wspominać, porównywać bądź po prostu cieszyć oko. Każde z części roku obfituje w wielość uroczystości bądź okresów, których błyskotliwy fotograf nie pozostawi bez echa. Przykładami najczęstszych okazji do fotografowania są: urodziny, święta, wesela, sylwester. Zarówno wakacyjne wyjazdy do najdalszych krańców świata, jak i zimowiska zachwycające śnieżnobiałą otuliną są doskonałą propozycją do tworzenia rodzinnej dokumentacji. To dzięki fotografiom możemy podróżować do świata przeszłości, która niekiedy jest jedyną szansą na poznanie członków naszej rodziny. Oprócz tego są jedyna i niepowtarzalną skarbnicą ludzkich uczuć, które w rzeczywistości przemijają z biegiem lat.

Mijają lata, kończymy kolejne szkoły i fakultety, zmienia się nasz stan cywilny, powiększa się rodzina, zmieniamy wygląd zewnętrzny i miejsce zamieszkania. Wszystkie wymienione zmiany utrwalamy za pomocą fotografii. Czynimy to dla własnych potrzeb porównawczych, głównie jeśli chodzi o sferę zewnętrzności. W ostatnich latach szczególny rozgłos przeżywają portale społecznościowe, dzięki którym możliwe jest odnowienie zakurzonych przyjaźni z lat szkolnych. Przyjmując kolejne osoby do grona swoich znajomych dzielimy się swoją prywatnością za pomocą fotografii. Za pomocą listów bądź smsów nie da się przedstawić etapów życia, które nastąpiły od opuszczenia szkolnych murów. Aby zniwelować wszelkie domysły użytkownicy wstawiają całe albumy. Możliwość wystawienia komentarza pod zdjęciem dodaje całemu procesowi szczyptę pikanterii i ciekawości, więc staramy się dobierać najbardziej dla nas korzystne wizerunki. Programy do przeróbki zdjęć umożliwiają wykonanie spektakularnych zmian naszego wyglądu. Uwaga by nie przesadzić. Fascynacja otaczającym światem, a tym samym wielością występujących w nim różnic daje każdemu z nas możliwość uchwycenia ich za pomocą sztuki. Obok malarstwa, drugą z dziedzin zapamiętania osób i zdarzeń jest fotografia. Jednakże niezaprzeczalnym faktem jest to iż fotografia daje nam nieprzekłamany (pomijając zastosowanie programów komputerowych do retuszu) obraz rzeczywistości. Osoba podejmująca się wykonywania zawodu fotografa musi odznaczać się niewiarygodną umiejętnością dostrzegania w kimś bądź czymś ukrytego piękna. Należy pamiętać iż fotografowanie mimo braku granic geograficznych ma granice moralne. Bardzo łatwo jest zatracić dobry smak zdjęć, tym samym czyniąc swoim „modelom” krzywdę. Niezaprzeczalne jest bowiem stwierdzenie, że pracując z ludźmi trzeba być bardzo dobrym psychologiem. Obcując ze światem przyrody każdemu fotografowi niezbędna jest odwaga i determinacja w dążeniu do celu. Ta praca łączy się zdecydowanie z doznaniem uczucia zaskoczenia, ponieważ zarówno ludzie jak i zwierzęta są zdolni do wszystkiego.