Michelangelo Buonartotti, bo tak brzmi jego pełne nazwisko, inaczej niż Leonardo urodził się w zamożnej florenckiej rodzinie. Terminował u znanego malarza Domenica Ghirlandaio, później u rzeźbiarza Bertolda di Giovanni. To dzięki nim oraz swemu talentowi wkupił się w łaski rodu Medyceuszów oraz Wawrzyńca Wspaniałego, znanego mecenasa sztuki. Po śmierci Wawrzyńca nadal kontunuował współpracę z Medyceuszami. Otrzymał zamówienie na dekorację ściany w Palazzo Vecchio, jednak swego dzieła nie ukończył. Co ciekawe, przeciwległą ścianę dekorował Leonardo, który również nie wypełnił zamówienia. Największy rozkwit działalności Michała Anioła nastąpił gdy artysta pojawił się w Rzymie. Powstały wtedy tak wspaniałe dzieła jak np. Pieta Watykańska. Najdoskonalszym przykładem jego działalności malarskiej są freski w Kaplicy Sykstyńskiej. Do dziś olśniewają bogactwem, złożonością i dbałością o szczegółowość anatomiczną przedstawianych postaci (przykładem jest słynny Dawid). Głównym tematem twórczości Michała Anioła było właśnie ludzkie ciało. Nie miał sobie równych w przedstawianiu dynamiki i ruchu ciała, tak w malarstwie jak i rzeźbie. Był trzecim z kolei architektem prowadzącym budowę bazyliki św. Piotra. Zmarł otoczony szacunkiem i uznaniem wybitnego artysty. Italia nie była jedynym ogniskiem rozwoju sztuki renesansowej i barokowej. Wraz z rosnącą pozycją Niderlandów na arenie międzynarodowej kwitła sztuka najwyższej klasy. Rubens gruntowną edukację odebrał w pracowniach Antwerpii, później zdobywając międzynarodową sławę, był zapraszany na dwory angielskie, francuskie, hiszpańskie. Stworzył blisko 2000 dzieł, w których zawarł wszystkie najważniejsze cechy baroku: dynamikę, zmysłowość i niepokój. Pierwsze poważne obrazy tworzył we Włoszech. Były to często wspaniałe tryptyki, których części są obecnie porozrzucane w różnych częściach Europy. Dobrym przykładem jest tryptyk powstały w Mantui, z którego tylko główna część pozostała na miejscu (Rodzina Gonzagów adoruje Trójcę Świętą), zaś boczne skrzydła zawędrowały do Antwerpii oraz Nancy. Gdy wrócił do Niderlandów był już uznanym artystą o międzynarodowej sławie. Spływało do niego tak wiele zamówień, że wiele z nich musiał powierzyć uczniów, takim jak Anton van Dyck. Kolejne wielkie dzieła Rubensa to: Trzy Gracje, cykl obrazów o dziejach Marii Medycejskiej, Zdjęcie z krzyża, Pokłon trzech króli. Rubens wywarł kolosalny wpływ na kolejne pokolenia flamandzkich malarzy.