Michelangelo Buonartotti, bo tak brzmi jego pełne nazwisko, inaczej niż Leonardo urodził się w zamożnej florenckiej rodzinie. Terminował u znanego malarza Domenica Ghirlandaio, później u rzeźbiarza Bertolda di Giovanni. To dzięki nim oraz swemu talentowi wkupił się w łaski rodu Medyceuszów oraz Wawrzyńca Wspaniałego, znanego mecenasa sztuki. Po śmierci Wawrzyńca nadal kontunuował współpracę z Medyceuszami. Otrzymał zamówienie na dekorację ściany w Palazzo Vecchio, jednak swego dzieła nie ukończył. Co ciekawe, przeciwległą ścianę dekorował Leonardo, który również nie wypełnił zamówienia. Największy rozkwit działalności Michała Anioła nastąpił gdy artysta pojawił się w Rzymie. Powstały wtedy tak wspaniałe dzieła jak np. Pieta Watykańska. Najdoskonalszym przykładem jego działalności malarskiej są freski w Kaplicy Sykstyńskiej. Do dziś olśniewają bogactwem, złożonością i dbałością o szczegółowość anatomiczną przedstawianych postaci (przykładem jest słynny Dawid). Głównym tematem twórczości Michała Anioła było właśnie ludzkie ciało. Nie miał sobie równych w przedstawianiu dynamiki i ruchu ciała, tak w malarstwie jak i rzeźbie. Był trzecim z kolei architektem prowadzącym budowę bazyliki św. Piotra. Zmarł otoczony szacunkiem i uznaniem wybitnego artysty. Italia nie była jedynym ogniskiem rozwoju sztuki renesansowej i barokowej. Wraz z rosnącą pozycją Niderlandów na arenie międzynarodowej kwitła sztuka najwyższej klasy. Rubens gruntowną edukację odebrał w pracowniach Antwerpii, później zdobywając międzynarodową sławę, był zapraszany na dwory angielskie, francuskie, hiszpańskie. Stworzył blisko 2000 dzieł, w których zawarł wszystkie najważniejsze cechy baroku: dynamikę, zmysłowość i niepokój. Pierwsze poważne obrazy tworzył we Włoszech. Były to często wspaniałe tryptyki, których części są obecnie porozrzucane w różnych częściach Europy. Dobrym przykładem jest tryptyk powstały w Mantui, z którego tylko główna część pozostała na miejscu (Rodzina Gonzagów adoruje Trójcę Świętą), zaś boczne skrzydła zawędrowały do Antwerpii oraz Nancy. Gdy wrócił do Niderlandów był już uznanym artystą o międzynarodowej sławie. Spływało do niego tak wiele zamówień, że wiele z nich musiał powierzyć uczniów, takim jak Anton van Dyck. Kolejne wielkie dzieła Rubensa to: Trzy Gracje, cykl obrazów o dziejach Marii Medycejskiej, Zdjęcie z krzyża, Pokłon trzech króli. Rubens wywarł kolosalny wpływ na kolejne pokolenia flamandzkich malarzy.

W ostatnim artykule chciałbym przedstawić historię kina i jej podsumowanie w pigułce. Najbardziej znanym i budzącym zachwyt do dziś jest Park Jurajski Stevena Spielberga. Następnie wszystko się zaczęło rozwijać z prędkością światła. Doszło do kuriozalnych sytuacji, gdzie ponad polowa filmu była tworzona przez komputer – Matrix czy ostatnie części Gwiezdnych Wojen. Technika komputerowa umożliwia też stworzenie krajobrazów niemożliwych do sfilmowania w terenie – przykładem może być film Władca Pierścieni. Niektóre filmy zostały w całości przeniesione na ekran komputera. Dotyczy to głównie filmów dla dzieci. Wykorzystano techniki komputerowe do kreowania bohaterów, akcji, wydarzeń. Można tu przytoczyć jako przykłady Shrek, Epoka Lodowcowa czy wytwórnię Disney Pixar. Jaką rolę odgrywa w filmie muzyka? Komedie mają zupełnie inną ofertę dźwiękową. Są to zazwyczaj piosenki komercyjne, które przy sukcesie filmu, stają się hitami. Tak było na przykład w przypadku filmów Gliniarz z Beverly Hills z Eddiem Murphy. Muzyka w komedii ma dodatkowe zadanie rozśmieszyć widza i dopełnić żart sytuacyjny. Często najwyższe nagrody w filmie zdobywają właśnie operatorzy. Najbardziej znanym i powszechnie szanowanym operatorem jest Janusz Kamiński – polak, który wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Obecnie współpracuje z samym Spielbergiem i uzyskał aż dwie nagrody Oscar za zdjęcia: Szeregowiec Ryan i Lista Schindlera. Kilka słów o scenarzyście Osoba odpowiedzialna za powstanie filmu. Tworzy on zarys akcji, bohaterów, wydarzenia – jednym słowem tworzy opowieść, która jest przedstawiana przez aktorów i realizowana przez całą ekipę filmową na planie zdjęciowym. Powstanie scenariusza nie gwarantuje jednak powstania filmu. Wszystko zależy od wytwórni, która po wstępnym przeczytaniu scenariusza decyduje się go kupić lub odrzucić. Scenarzysta jest odpowiedzialny za historię. Od niego zależy, czy film będzie komedią, dramatem czy typowym filmem gangsterskim. Najtrudniej pisze się scenariusze do filmów komediowych – trzeba tak dobrać słowa i sytuacje, żeby rozśmieszyć jak największą ilość ludzi. Jednocześnie nie można przekroczyć granic dobrego smaku. Natomiast filmy science – fiction czy fantasy muszę uwzględniać możliwość współczesnej kinematografii. Wiele scenariuszy, po odpowiednich modyfikacjach, jest opartych na książkach. Wiele hitów jak Zielona Mila czy Skazani na Shawshank to dzieła oparte na książkach, w tym wypadku Stevena Kinga. Scenariusz musi mieć wyraźną formą. Wszystko musi mieć swój początek i koniec. Najczęściej prowadzi się jeden wątek, chociaż zdarzają się filmy, gdzie jednocześnie jest prowadzonych kilka. Często akcja koncentruje się wokół jednego bohatera – może to być życiowy fajtłapa (mamy wtedy do czynienia z komedią), osoba poszkodowana przez los (dramat, komedio – dramat), czy super bohater ratujący świat z prawie ponad normalnymi zdolnościami (film sensacyjny). Trzeba tak napisać scenariusz, żeby widzowie uwierzyli w opowiadaną historię i nie wyszli z kina niezadowoleni.