Rafael był najmłodszym spośród niezwykłej trójki włoskich twórców epoki renesansu. Urodził się w rodzinie z pewnymi tradycjami artystycznymi – ojciec był nadwornym malarzem. U niego pobierał pierwsze nauki. Po jego śmierci terminował u znanego artysty Pietro Perrugino. Rafael wkrótce przerósł swego nauczyciela, zaś jego talent zapewnił mu nieustanny napływ zamówień z Florencji, Urbino czy Rzymu. Rafael był niezwykle płodnym artystą, namalował nieporównywalnie więcej niż Leonardo czy Michał Anioł. Wiele z jego obrazów to przedstawienia Madonny, wśród nich najsłynniejsza Madonna Sykstyńska. Równie wielkim dziełem Rafaela są freski w Stanzach Watykańskich, wśród nich wspaniała Szkoła Ateńska oraz Uwolnienie św. Piotra z okowów. Stanze kiedyś będące do wyłącznej dyspozycji papieża, dziś są częścią Muzeów Watykańskich, więc do woli można oglądać niezwykły kunszt dzieł Rafaela. Artysta zmarł młodo, w wieku 37 lat. Już za życia był uznawany za geniusza, więc by uhonorować jego wielkość został pochowany w rzymskim Panteonie. Rembrandt to kolejny artysta udowadniający wielki twórczy potencjał Niderlandów. Warto pamiętać, że „Rembrandt” to imię, a nie nazwisko, jak często mylnie się uważa. „Van Rijn” zaś, znaczy po prostu „znad Renu”. Rembrandt w przeciwieństwie do Rubensa nie podróżował po całej Europie, większość jego obrazów powstała w Lejdzie i Amsterdamie. Życie prywatne Rembrandta było tragiczne. Bogato ożeniony z córką burmistrza, dochował się trójki dzieci. Jednak zarówno żona jak dzieci wkrótce umierają. Po romansie ze służącą Rembrandt traci spadek po żonie, izoluje się od świata. Umiera w samotności i niesławie. Głównym dorobkiem Rembrandta są portrety, pojedyncze i zbiorowe. Nie miał sobie równych w uwiecznianiu przelotnych emocji, napięć, stanów duszy. Doskonale też operował światłocieniem, typowym dla późnego baroku. Najbardziej znane jego dzieła to” Lekcja anatomii doktora Tulpa, Powrót syna marnotrawnego, Uczta Baltazara, Straż nocna. Rembrandt był jednym z pierwszych genialnych artystów, nie w pełni docenianych za życia i umierających w biedzie. Tycjan jest najwybitniejszym przedstawicielem weneckiej szkoły malarstwa. Praktykował najpierw u twórcy tego stylu – Giovanniego Belliniego, zaś później u uznanego malarza Giorgione. Po jego śmierci został naczelnym malarzem Republiki Weneckiej. W swoich dziełach Tycjan często stosował ciepłą kolorystykę, a szczególnie odcień, który można określić jako rudopomarańczowy, na cześć artysty nazwany tycjanowskim. Malarstwo Tycjana jest niedoścignionym wzorem harmonijnego, doskonałego malarstwa, na którym wzorowało się wielu późniejszych twórców. Był uznawany za mistrza bogatej kolorystyki, jednak w późniejszym etapie twórczości tworzył obrazy bardziej stonowane i dramatyczne, jak np. Apollo i Marsjasz. Artysta tworzył obrazy o tematyce religijnej, mitologicznej oraz portety jednak największe mistrzostwo osiągnął w malowaniu aktów oraz krajobrazów. Przykładami tej doskonałości są: Wenus z Urbino, Danae oraz Maria Magdalena. Kobiety na nich przedstawione pokazują typ urody, określany przez potomnych „tycjanowską pięknością”.